“Botifarres”
Como ustedes saben (y si no, se lo cuento yo), en mi pueblo _ahora Xirivella_ es un pueblo de morcillas (botifarras), higos, 30.000 hab., y poco más, gobernado en estos días por un acuerdo PP y VOX.
Lo que mayoría de la población no sabe _eso me ocurría a mí mismo hasta hace poco_ es que allá por diciembre de 1978 se editó lo que sería el primer número de una revista humilde que titularon “LA CLOSA”. Figuraba como “butlletí intern” del “CERCLE CULTURAL RAMON MUNTANER”. Un grupo de jóvenes de ambos sexos, variopinto de ideas, muy activos en un pueblo que comenzaba a salir de una larga noche, militante en el nacionalismo, y con corta vida de existencia, como era previsible, dado “el percal” local, creyeron que había que participar en serio, e intervenir.
En 1981 editaron un número EXTRA (“juliol 1.981) en el que, morcillas (butifarres) como dardos: socarrones, irónicos, sarcásticos, con humor…eran lanzados en sus páginas, atrevidamente, para ser “leídas” y, supongo que meditadas, con la esperanza de que se obrara por las gentes del lugar “un milagro”, en consecuencia.
Me encuentro _ya, con nula colaboración, la verdad sea dicha_ intentado ponerlos en valor, porque me parece que, como reflejo político, social y cultural de aquellos años, es impagable; y merecería ser conocido: Xirivella tiene tres historias: la no contada; la contada con miedo, pero con algo de valor; y la mejor que, mejor, que no la hubiesen contado. Veremos si soy capaz de, a las dos primeras, darles luz y ponerlas en valor.
botifarres
** L´ESTATUT DEL “MANGOLIO” (entiendo que MANGLANO, político de la época) SON DOS: “CÀCERES I BADAJÓS”.
** LIQUIDACION POR DERRIBO: L´AJUNTAMENT, DAMUNT DE XICOTET, A PUNT DE PEGARSE UN BAC. EL POU, HA ESTAT A PUNT DE XOPAR-NOS. LES BIGUES I L´ESTRUCTURA EN PENOSA SITUACIÓ. ¡BONA MARXA!
** AQUEST ESTIU TINDREM PISCINA. L´AJUNTAMENT EN SESSIÓ PLENÀRIA DICTARÀ EN QUINA PISCINA ES PODEN TIRAR ELS “CONCEJALS”. EN L´OLÍMPCA O LA DE XIQUETS. FONTS BEN INFORMADES HAN DIT QUE ÈS PER SI S´OFEGUEN, I ENS QUEDEM SENSE EDILS.
** ELS REGIDORS AVANÇEN CULTURALMENT. JA NO LLEGEIXEN ELS ACORDS DEL “PLENO” PER SIL-LABES, COM ABANS QUE DEIEN: LA – MO -CON – LA -TO; AMOTO. ARA DIUEN AMOTO TOT SEGUIT.
** ELS DE LA U.C.D. UTILITZEN LA TÀCTICA CONEGUDA PER “ENGAÑA QUE ALGO QUEDA”. AHORA VOTO LO MISMO QUE MAÑANA PERO DISTINTO QUE AYER”. HAN COMENTAT QUE ELS VA MOLT BÉ. ELLS MATEIXOS JA NO S´ACLAREN.
** LA LLIBERTAT D´EXPRESSIÓ ESTÀ MOLT BÉ, SEMPRE QUE NO S´EXPRESSE “CONTRA MI”. HA DECLARAT UN “PERSONATGE” DEL POBLE. PREMIAREM A QUI AVERIGÜE DE QUI ES TRACTA.
Y termina en esta ocasión con un “AFORISME XINÈS”: “lo peol que le puede pasal a uno de izquieldas es sel de delechas”. Nu – chu - lin” (firmado el aforismo).
Con lo cual, no me digan: unos adelantados en aquel tiempo, y una premonición para estos tiempos que nos toca “vivir” (soportar).
PD. El texto original, escrito a máquina de entonces, se ha procurado transcribir tal cual (salvo error mío) respetando la Lengua en la que está escrito (por otra parte de fácil traducción, o comprensión).

No hay comentarios:
Publicar un comentario